معرفی فیلم بلمی به سوی ساحل

«بلمی به سوی ساحل» اثری ماندگار از رسول ملاقلی پور، نه تنها یک فیلم جنگی، بلکه پنجره ای گشوده به عمق احساسات، فداکاری ها و مقاومت های انسانی در بحبوحه جنگ تحمیلی است. این فیلم به عنوان یکی از پیشگامان سینمای جدی دفاع مقدس شناخته می شود و توانست نگاهی نو به این ژانر ببخشد.

داستان فیلم، روایتی از ایثار و دلاوری است که مخاطب را با خود به قلب نبردی نابرابر و پر از چالش می برد. «بلمی به سوی ساحل» صرفاً یک برش تاریخی نیست؛ بلکه تجسمی هنرمندانه از روحیه مقاومت و امید در دل تاریکی است. از لحظه آغازین سفر پرمخاطره پاسداران تا نبرد نهایی در خرمشهر، مخاطب با شخصیت ها هم سفر می شود، ترس هایشان را حس می کند و امیدهایشان را به اشتراک می گذارد. این فیلم، در سینمای ایران جایگاهی ویژه دارد و توانست با نمایش درخشان خود، میلیون ها نفر را به سینماها بکشاند و راه را برای آثار عمیق تر و واقع گرایانه تر در ژانر دفاع مقدس باز کند.

شناسنامه فیلم: جزئیات تولید و عوامل اصلی

«بلمی به سوی ساحل» که در سال ۱۳۶۴ تولید شد، محصول ذهن خلاق و قلم توانای رسول ملاقلی پور است که خود هم کارگردانی و هم نویسندگی این اثر را بر عهده داشت. این فیلم که در ژانر درام جنگی و دفاع مقدس قرار می گیرد، به سرعت توانست توجهات زیادی را به خود جلب کند. مدت زمان نمایش آن، به گونه ای تنظیم شده بود که مخاطب را از ابتدا تا انتها درگیر روایت نگه دارد و با ضرب آهنگی مناسب، او را در مسیر پر فراز و نشیب داستان همراه سازد. موسیقی متن، با ظرافت خاصی انتخاب شده بود تا احساسات لحظه های حساس فیلم را به اوج برساند و فضای دلهره آور یا امیدبخش را با قدرت بیشتری منتقل کند. فیلم برداری نیز، با تمرکز بر واقع گرایی صحنه های جنگ و نمایش دقیق محیط، نقش مهمی در اعتبار بخشیدن به فضای فیلم ایفا کرد.

از نکات برجسته «بلمی به سوی ساحل»، موفقیت خیره کننده آن در گیشه بود. این فیلم در سال ۱۳۶۵، با جذب بیش از ۱ میلیون و ۴۷۸ هزار مخاطب، به هشتمین فیلم پربیننده و پرفروش سال تبدیل شد. این استقبال بی نظیر، نه تنها نشان دهنده ارتباط عمیق فیلم با جامعه بود، بلکه به ملاقلی پور فرصت داد تا در سال های بعد، با اعتماد به نفس بیشتری در بخش خصوصی به فعالیت فیلم سازی خود ادامه دهد و از حوزه هنری خارج شود. این موفقیت مالی، مهر تاییدی بر توانایی او در ساخت آثاری باکیفیت و جذاب برای مخاطب عمومی زد و مسیر حرفه ای او را به شکلی چشمگیر تحت تأثیر قرار داد و او را به یکی از مهم ترین چهره های سینمای جنگ ایران تبدیل کرد.

عنوان	جزئیات
نام کامل فیلم	بلمی به سوی ساحل
کارگردان	رسول ملاقلی پور
نویسنده	رسول ملاقلی پور
سال تولید	۱۳۶۴
ژانر	درام جنگی، دفاع مقدس
میزان مخاطب (۱۳۶۵)	بیش از ۱.۴۷۸ میلیون نفر
رتبه پرفروش ترین فیلم (۱۳۶۵)	هشتم

خلاصه داستان: روایت ایثار و دلاوری در دل جنگ

داستان «بلمی به سوی ساحل» مخاطب را به پاییز ۱۳۵۹ می برد، زمانی که خرمشهر، شهر مقاومت، در آستانه سقوط قرار دارد و هر وجب از خاک آن با خون جوانان این مرز و بوم آبیاری می شود. در این فضای پر تب و تاب، گردانی از پاسداران غیور به فرماندهی مرتضی از تهران راهی می شود تا به یاری رزمندگان مظلوم خرمشهر بشتابند. این سفر، خود آغاز ماجراهای پرشماری است که هر قدمش با دلهره و امید آمیخته شده است.

تیم مرتضی قصد دارد از راه هوایی و با هلیکوپتر خود را به خرمشهر برساند، اما با واقعیتی تلخ روبرو می شود؛ جاده ها در اشغال دشمن متجاوزند و امکان دسترسی به هلیکوپتر فراهم نیست. در این نقطه، مرتضی تصمیمی سرنوشت ساز می گیرد که مسیر داستان را تغییر می دهد. او گردانش را با یک لنج قدیمی، از طریق خلیج فارس به سمت خرمشهر راهی می کند؛ سفری دریایی که خود نمادی از عبور از میان طوفان ها و رسیدن به مقصدی پرخطر است. اما تقدیر به گونه ای دیگر رقم می خورد و آن ها یک روز پس از سقوط خرمشهر به آنجا می رسند، درست زمانی که شهر در چنگال دشمن گرفتار شده و سکوت تلخ شکست بر آن حاکم است.

پس از رسیدن به خرمشهر، مرتضی و دو تن از رزمندگان بازمانده و تنها شهر، ماموریتی حیاتی را آغاز می کنند. آن ها در دل شب، با استفاده از یک بلم کوچک از رود کارون می گذرند تا به مواضع دشمن در خرمشهر نفوذ کنند. هدف این ماموریت جسورانه، تهیه نقشه هایی دقیق از استحکامات و مواضع دشمن است؛ اطلاعاتی حیاتی که برای طرح ریزی حملات بعدی و ضربه زدن به نیروهای عراقی ضروری به نظر می رسد. در طول چند روز اقامت پنهانی شان در خرمشهر، آن ها با پوشیدن لباس های مبدل عراقی، به جمع آوری اطلاعات می پردازند و از هر فرصتی برای درک بهتر موقعیت دشمن استفاده می کنند.

اما این ماموریت، خالی از خطر نیست. دشمن به وجود نیروهای نفوذی پی می برد و حلقه ی محاصره تنگ تر می شود. مرتضی و همراهانش ناگزیر به بازگشت می شوند و در دل شب، درگیری شدیدی با نیروهای عراقی در می گیرد. در این درگیری نابرابر و پر از ایثار، دو تن از همراهان مرتضی به شهادت می رسند. او که اکنون تنها مانده، با بلم خود پیکر یاران از دست رفته اش را از کارون عبور می دهد، در حالی که بار سنگین اندوه و مسئولیت بر دوشش سنگینی می کند. این لحظه، اوج تنهایی و ایثار را به تصویر می می کشد و مخاطب را با عمق فداکاری رزمندگان در روزهای سخت جنگ آشنا می سازد. «بلمی به سوی ساحل»، نه تنها یک داستان جنگی، بلکه روایتی عمیق از بقا، از خودگذشتگی و روحیه تسلیم ناپذیر مردانی است که برای دفاع از خاک و ناموس خود، پا به میدان نبرد گذاشتند و هر بهایی را پرداختند.

بازیگران و نقش آفرینان: تصویرگر ایثار و دلاوری

یکی از دلایلی که «بلمی به سوی ساحل» تا این حد بر دل مخاطب نشست و توانست خود را در تاریخ سینمای دفاع مقدس جاودانه کند، نه تنها کارگردانی بی نظیر رسول ملاقلی پور، بلکه نقش آفرینی های قدرتمند و باورپذیر بازیگران آن بود. آن ها توانستند روح زمانه و سختی های جنگ را به شکلی واقعی و ملموس به تصویر بکشند.

بازیگرانی که در این فیلم حضور داشتند، با تمام وجود به نقش های خود جان بخشیدند. آنها چهره های رنج کشیده، اما مصمم رزمندگان را به گونه ای به نمایش گذاشتند که مخاطب به راحتی می توانست با آن ها همذات پنداری کند. نقش مرتضی، فرمانده گردان، به عنوان محور اصلی داستان، نیازمند بازیگری بود که بتواند صلابت، شجاعت و در عین حال، اندوه ناشی از فداکاری ها را به خوبی منتقل کند. سایر رزمندگان نیز، هر کدام سهم خود را در خلق لحظات تاثیرگذار ایفا کردند. این نقش آفرینی ها به قدری طبیعی و دور از کلیشه بود که به فیلم هویتی مستندگونه می بخشید و حس واقعیت نبرد را به تماشاگر القا می کرد.

در کنار بازی های درخشان، بخش گویندگی و دوبلاژ فیلم نیز نقش فوق العاده ای در تاثیرگذاری «بلمی به سوی ساحل» داشت. صدای ماندگار گویندگان برجسته ایرانی، به شخصیت ها عمق و اصالت ویژه ای بخشید. اسامی بزرگی چون ایرج ناظریان (سرپرست گویندگان)، جلال مقامی، منوچهر نوذری، صادق ماهرو، عباس سلطانی، تورج مهرزادیان، منصور غزنوی، ظفر گرایی، خسرو شمشیرگران، ولی الله مومنی و محمد بهره مندی در کنار گروه گویندگان بخش رادیویی صدا و سیما، با هنر خود به شخصیت ها روح بخشیدند. صدای قدرتمند و پر احساس ایرج ناظریان، در کنار لحن های متفاوت دیگر گویندگان، توانستند ابهت و معصومیت رزمندگان را به بهترین شکل ممکن منعکس کنند و فیلم را از نظر صوتی نیز به یک اثر بی بدیل تبدیل سازند. این گویندگان، با مهارت خود، لایه های پنهان شخصیت ها را آشکار کردند و توانستند حس ایثار و مقاومت را به شکلی نافذ به مخاطب منتقل سازند.

در پشت صحنه نیز، عوامل اصلی دیگری نقش مهمی در خلق این شاهکار داشتند. فیلم برداری، تدوین و موسیقی، هر سه به گونه ای مکمل یکدیگر عمل کردند تا یک تجربه سینمایی کامل و غنی را برای تماشاگر به ارمغان آورند. فیلم بردار با قاب بندی های هنرمندانه و استفاده از نور و سایه، فضای جنگ زده خرمشهر را به خوبی به تصویر کشید. تدوینگر، با ضرب آهنگی مناسب، تنش و درام داستان را به اوج رساند و آهنگساز نیز با خلق قطعاتی ماندگار، به عمق احساسی فیلم افزود. تمامی این عوامل دست به دست هم دادند تا «بلمی به سوی ساحل» نه تنها از نظر داستانی، بلکه از جنبه های فنی نیز در اوج کیفیت قرار گیرد و به اثری جاودانه تبدیل شود.

تحلیل و نقد: از واقع گرایی تا پیام های عمیق یک حماسه

«بلمی به سوی ساحل» تنها یک فیلم از جنگ نیست، بلکه یک سند تصویری، یک حماسه انسانی و یک درس نامه اخلاقی است که به عمق وجود مخاطب نفوذ می کند. نقد و تحلیل این اثر، ابعاد گسترده ای از هنر سینما و تجربه بشری را در بر می گیرد.

سبک کارگردانی رسول ملاقلی پور: نگاهی بی واسطه به جنگ

رسول ملاقلی پور، با «بلمی به سوی ساحل»، سنگ بنای سبکی متفاوت در سینمای دفاع مقدس را گذاشت. او از شعارزدگی های مرسوم دوری کرد و با نگاهی واقع گرایانه، جدی و بی واسطه به جنگ پرداخت. ملاقلی پور به جای تمجیدهای کلیشه ای، بر ابعاد انسانی نبرد، دغدغه های رزمندگان و واقعیت های تلخ و شیرین میدان تمرکز کرد. او دوربینش را به میان خاک و خون برد تا چهره واقعی جنگ را، با تمام خشونت و معصومیتش، به تماشا بگذارد. این سبک، مخاطب را به درون ماجرا می کشاند و به جای تماشاگر صرف، او را به شاهدی فعال تبدیل می کند. او نشان داد که قهرمانان جنگ، انسان هایی از جنس مردم اند، با ترس ها و امیدهای خود، و همین صداقت در روایت، فیلم را ماندگار ساخت.

«رسول ملاقلی پور با بلمی به سوی ساحل، به جای نمایش قهرمانان اسطوره ای، قهرمانانی از جنس مردم را به تصویر کشید که در دل ترس و uncertainty، ایثار را معنا می بخشند. این رویکرد، مرزهای سینمای جنگ را گسترش داد و به آن عمق انسانی بخشید.»

مضامین اصلی فیلم: ایثار، مقاومت و از خودگذشتگی

فیلم «بلمی به سوی ساحل» سرشار از مضامین عمیق انسانی است. ایثار، مقاومت، شهادت، رفاقت و از خودگذشتگی، ستون های اصلی روایت آن را تشکیل می دهند. این فیلم به خوبی نشان می دهد که چگونه در بحبوحه جنگ، پیوندهای عمیقی میان انسان ها شکل می گیرد؛ رفاقت هایی که تا پای جان ادامه می یابند و از خودگذشتگی هایی که از مرزهای مادی فراتر می روند. مفهوم میهن دوستی در این فیلم، نه یک شعار، بلکه تجلی عملی از عشق به خاک و دفاع از آن است. شخصیت ها، بی هیچ چشم داشتی، جان خود را فدا می کنند تا ذره ای از آب و خاک وطن به دست دشمن نیفتد. این مضامین، نه تنها برای دوران جنگ، بلکه برای هر عصر و زمانی، درس هایی ارزشمند از انسانیت و شجاعت به همراه دارند.

اهمیت تاریخی و اجتماعی: بازتاب دهه ۶۰ و حماسه خرمشهر

«بلمی به سوی ساحل»، یک آینه تمام نما از فضای جامعه ایران در دهه ۶۰ و روزهای سخت جنگ تحمیلی است. این فیلم، تصویرگری دقیق و موثری از وقایع سقوط و آزادسازی خرمشهر ارائه می دهد. ملاقلی پور با مهارت خاصی، توانسته است ارتباط عمیقی میان رویدادهای فیلم و واقعیت های تاریخی جنگ برقرار کند. تماشای این فیلم، به نسل های جدید کمک می کند تا درک بهتری از آن دوران پرالتهاب و نقش مردم در مقاومت ملی پیدا کنند. فیلم به شکلی هنرمندانه، رنج و فداکاری مردم خرمشهر و رزمندگانی را به تصویر می کشد که تا آخرین نفس برای دفاع از شهرشان ایستادگی کردند. این اثر، تنها یک فیلم نیست؛ بلکه سندی تصویری از بخشی مهم از تاریخ معاصر ایران است.

سینماتوگرافی و جنبه های فنی: خلق حس واقعیت

از نظر سینماتوگرافی، «بلمی به سوی ساحل» اثری قابل تحسین است. فیلم برداری دقیق و واقع گرایانه، به همراه تدوین هوشمندانه، به انتقال حس و حال واقعی جنگ کمک شایانی کرده است. کادربندی ها، استفاده از نور طبیعی و حرکت دوربین در صحنه های نبرد، مخاطب را به قلب رویدادها می برد. تدوین، با حفظ ریتم مناسب، تنش و هیجان داستان را حفظ می کند و لحظات آرامش و تفکر را نیز با ظرافت خاصی به نمایش می گذارد. موسیقی متن فیلم نیز، نقش مهمی در انتقال حس غم، امید، دلهره و ایثار ایفا می کند و با ظرافت خاصی، لایه های عمیق تر داستان را تقویت می نماید. تمامی این جنبه های فنی، دست به دست هم داده اند تا فیلم نه تنها از نظر محتوایی، بلکه از نظر بصری و شنیداری نیز یک تجربه کامل و تاثیرگذار باشد.

جایگاه فیلم در میان آثار دفاع مقدس: پیشگامی در واقع گرایی

«بلمی به سوی ساحل» را می توان به حق یکی از آثار پیشرو و برجسته در سینمای دفاع مقدس ایران دانست. در دورانی که بسیاری از فیلم های جنگی هنوز درگیر کلیشه ها و شعارزدگی بودند، این فیلم با نگاه واقع گرایانه و انسانی خود، مسیری جدید را گشود. این اثر، با فاصله گرفتن از قهرمان سازی های صرف، بر رنج ها و انتخاب های دشوار انسان در جنگ تمرکز کرد و بدین ترتیب، راه را برای تولید آثاری عمیق تر و فکرشده تر در این ژانر هموار ساخت. نقاط قوت آن در پرداختن به ابعاد روانشناختی شخصیت ها و پرهیز از ساده سازی مسائل، «بلمی به سوی ساحل» را به الگویی برای فیلمسازان بعدی تبدیل کرد و جایگاهی ویژه در تاریخ سینمای جنگ ایران به آن بخشید.

با وجود آنکه در آن زمان جوایز جشنواره ای به اندازه امروز فراگیر نبود، اما موفقیت تجاری فیلم و استقبال بی نظیر مخاطبان، خود گواه بر ارزش هنری و ارتباط عمیق آن با جامعه بود. این فیلم، نه تنها از نظر هنری تحسین شد، بلکه توانست میلیون ها نفر را به سالن های سینما بکشاند و این خود، بزرگترین جایزه برای یک اثر سینمایی محسوب می شود.

نسخه مرمت شده: نگاهی دوباره به یک اثر ماندگار برای نسل های جدید

گذشت زمان، گاه گرد کهنگی بر آثار هنری می نشاند، اما ارزش های واقعی هرگز از بین نمی روند. «بلمی به سوی ساحل» نیز از این قاعده مستثنی نبود و به همین دلیل، در اقدامی ارزشمند، نسخه مرمت شده آن برای نمایش عمومی آماده شد. این مرمت، فرصتی دوباره فراهم آورد تا این اثر ماندگار، با کیفیتی بهبود یافته، به دست نسل های جدید برسد و تجربه تماشای آن برای مخاطبان امروزی نیز لذت بخش و تاثیرگذار باشد.

نسخه مرمت شده فیلم سینمایی «بلمی به سوی ساحل» در تاریخ ۱۴ اسفند ۱۴۰۰، درست در پانزدهمین سالگرد درگذشت کارگردان فقید آن، رسول ملاقلی پور، برای اولین بار در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد. این اقدام، نه تنها ادای احترامی به این هنرمند بزرگ بود، بلکه گامی مهم در جهت حفظ و انتقال میراث سینمایی کشور به آیندگان محسوب می شد. با پیشرفت تکنولوژی، کیفیت بصری و صوتی فیلم ها نیز انتظار می رود که در بالاترین سطح باشند؛ از این رو، مرمت این فیلم قدیمی، به معنای بازآفرینی تجربه تماشا برای مخاطب امروزی بود، به گونه ای که بتواند بدون از دست دادن جذابیت های بصری و شنیداری، با داستان و پیام های عمیق فیلم ارتباط برقرار کند.

«مرمت بلمی به سوی ساحل، نه تنها باززنده سازی یک فیلم، بلکه احیای یک بخش مهم از حافظه تاریخی و هنری ماست که امکان می دهد نسل های کنونی، با همان شور و تأثیر، این اثر را تجربه کنند.»

تأثیر مرمت بر کیفیت بصری و صوتی فیلم، چشمگیر بود. رنگ ها جانی دوباره گرفتند، جزئیات صحنه ها واضح تر شدند و صداها با وضوح بیشتری شنیده می شدند. این بهبود کیفیت، به مخاطب امروزی امکان می دهد تا با تمرکز بیشتری به عمق داستان و هنر کارگردان بپردازد و از هر فریم فیلم لذت ببرد. با این اقدام، «بلمی به سوی ساحل» یک بار دیگر به صحنه بازگشت تا درسی از تاریخ و ایثار را به شیوه ای مدرن و جذاب، به همگان ارائه دهد و جایگاه خود را به عنوان یک اثر بی زمان در سینمای ایران تثبیت کند.

میراث و تاثیرگذاری: چرا بلمی به سوی ساحل هنوز مهم و الهام بخش است؟

برخی فیلم ها، با گذشت زمان، تنها به خاطره ای دور تبدیل می شوند، اما برخی دیگر، مانند «بلمی به سوی ساحل»، پا فراتر از زمان می گذارند و به بخشی از هویت و حافظه جمعی یک ملت تبدیل می شوند. این فیلم، نه تنها در زمان خود، بلکه در دهه های بعد نیز تأثیرات عمیق و گسترده ای بر سینمای ایران و درک عمومی از جنگ دفاع مقدس گذاشته است.

تأثیر بلندمدت «بلمی به سوی ساحل» بر سینمای ایران، غیرقابل انکار است. ملاقلی پور با این اثر، راه را برای فیلمسازان نسل بعد هموار کرد تا با نگاهی واقع گرایانه تر و انسانی تر به مقوله جنگ بپردازند. او نشان داد که می توان از کلیشه ها فاصله گرفت و با عمق بخشیدن به شخصیت ها و رویدادها، آثاری خلق کرد که هم هنری باشند و هم با قلب مخاطب ارتباط برقرار کنند. بسیاری از فیلمسازان پس از او، از این رویکرد الهام گرفتند و سعی کردند داستان های جنگ را از منظر انسانی تر و بدون شعارزدگی روایت کنند.

نقش فیلم در شکل گیری روایت ملی از جنگ و دفاع مقدس نیز بسیار مهم است. «بلمی به سوی ساحل» توانست به درک جمعی از آن دوران پرالتهاب کمک کند و تصویری ملموس و قابل درک از ایثار و مقاومت رزمندگان ارائه دهد. این فیلم، به بخشی از ادبیات تصویری جنگ تبدیل شد و در کنار خاطرات شفاهی و کتاب ها، به انتقال ارزش ها و پیام های دفاع مقدس به نسل های بعدی یاری رساند. ماندگاری فیلم در حافظه جمعی مخاطبان ایرانی، خود نشانه ای از تاثیرگذاری عمیق آن است. هرگاه صحبت از فیلم های ماندگار جنگ به میان می آید، نام «بلمی به سوی ساحل» در صدر فهرست قرار می گیرد. بازتاب های فرهنگی و اجتماعی آن در طول زمان، گواه بر این است که این اثر، تنها یک فیلم نیست؛ بلکه یک پدیده فرهنگی است که توانسته در دل و ذهن مردم ایران ریشه دواند.

امروز نیز، «بلمی به سوی ساحل» همچنان مهم و الهام بخش است. در دنیایی که ارزش ها و مفاهیم گاه دچار تحریف می شوند، این فیلم به ما یادآوری می کند که ایثار، شجاعت و عشق به وطن، مفاهیمی بی زمان هستند. تماشای این فیلم، می تواند به ما کمک کند تا درس هایی از مقاومت، امید و انسانیت را برای مواجهه با چالش های امروز بیاموزیم. این اثر، همچنان یک منبع الهام برای هنرمندان و عموم مردم است تا با گذشته خود ارتباط برقرار کرده و از آن برای ساختن آینده ای بهتر استفاده کنند.

نتیجه گیری: بلمی به سوی ساحل، سندی تصویری از یک دوره پرفراز و نشیب و تجلی گاه هنر در جنگ

«بلمی به سوی ساحل»، بی تردید یکی از درخشان ترین و ماندگارترین آثار سینمای دفاع مقدس ایران است که توانست با نگاهی متفاوت و واقع گرایانه، روایت گر بخشی مهم از تاریخ این مرز و بوم باشد. این فیلم، بیش از آنکه صرفاً داستانی از جنگ باشد، روایتگر شجاعت، ایثار و ایستادگی انسان هایی است که در سخت ترین شرایط، از جان و مال خود گذشتند تا از آرمان ها و خاک وطن دفاع کنند.

از سبک کارگردانی بی باکانه رسول ملاقلی پور گرفته تا بازی های درخشان و مضامین عمیق انسانی، هر جزء از این فیلم به گونه ای هنرمندانه در کنار هم قرار گرفته اند تا اثری جاودانه خلق شود. «بلمی به سوی ساحل» نه تنها بازتابی از فضای پرالتهاب دهه ۶۰ و حماسه خرمشهر است، بلکه با پرداختن به ارزش های چون رفاقت، از خودگذشتگی و میهن دوستی، پیام هایی فرازمانی را به مخاطبان خود منتقل می کند. نسخه مرمت شده آن نیز، فرصتی مغتنم برای نسل های جدید است تا با کیفیتی بی نظیر، این گوهر سینمای ایران را کشف و تجربه کنند.

«بلمی به سوی ساحل فراتر از یک فیلم، سندی تصویری از اراده یک ملت در مواجهه با adversity است؛ تجلی گاهی بی بدیل از هنر که در دل خشن ترین واقعیت ها، زیبایی و معنا را جستجو می کند.»

تماشای «بلمی به سوی ساحل»، نه تنها برای علاقه مندان به سینمای دفاع مقدس، بلکه برای هر ایرانی که می خواهد با بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی خود آشنا شود، ضروری است. این فیلم، ما را به تأمل و تفکر درباره پیام های عمیق خود دعوت می کند و به ما یادآوری می کند که هنر می تواند حتی در دل جنگ، روشنایی بخش و الهام بخش باشد. این اثر، همچنان یک چراغ راهنما برای درک گذشته و الهام گرفتن برای آینده ای پر از امید و مقاومت است.